گزارده و به كارهايشان نظارت دار . امام حسن عليه السلام با دريافت اين نامه ، بصيرت بيشترى از تنها گذاردن آن‌ها و فساد نيت خوارج در مورد خود و دشنام و تكفير علنى آن حضرت و حلال‌شمردن خون وى و غارت اموالش پيدا كرد ، و با آن حضرت جز خواص شيعهء خود و شيعيان پدرش عليهما السلام كسى كه ايمن از غائله او باشد ، با آن حضرت نماند و آن‌ها هم جمعى بودند كه نمىتوانستند در جنگ با شاميان مقاومت كنند ! از اين‌رو به معاويه پيشنهاد صلح و سازش داد ! و همچنين معاويه نامه‌هاى ياران او را كه به وى قول كشتن امام و يا تسليم او را داده بودند ، فرستاد و در پذيرش صلح شرايط زيادى را قائل شد و با او عهد و پيمان‌هايى را بست كه در وفاى به آن‌ها مصالح فراگيرى بود . ولى امام حسن عليه السلام به معاويه اطمينان نداشت و به مكر و فريبكارى او آگاه بود ، جز اين كه چاره‌اى نداشت از اين كه آتش‌بس و اجراى صلح را بپذيرد ، به‌خاطر آن ضعف بينشى كه اصحابش دربارهء او داشتند و شورش و مخالفت با آن حضرت و مباح‌شمردن بسيارى از آن‌ها خون امام و تسليم وى را به دشمن ، و تنها گذاشتن پسرعمويش عبيداللَّه‌بن عباس و گرويدن به دشمن و گرايش همهء آن‌ها به دنيا و منافع زودگذر آن ! از اين‌رو براى خودش از معاويه وثيقه گرفت تا پشتوانه‌اى براى حجت خود در برابر او و عذرى ما بين او و معاويه در پيشگاه خدا و نزد عموم مسلمانان باشد ، و با او شرط كرد كه ناسزاگويى بر اميرالمؤمنين عليه السلام ترك كنند و در نماز به‌جاى دشنام به آن حضرت